Ζωηρό ή υπερκινητικό παιδί; Ποια η διαφορά;

Μέρος συνέντευξης της κυρίας Λωρέττας Θωμαΐδου

στη δημοσιογράφο κα Φλώρα Κασσαβέτη

Περιοδικό «Παιδί & Νέοι Γονείς»

 

Το να είναι, ζωηρό ένα παιδί είναι κάτι που ταιριάζει στη φύση του. Ποια είναι όμως η διαφορά ανάμεσα σ’ ένα απλά ζωηρό κι ένα πραγματικά  υπερκινητικό παιδί; Και γιατί είναι σημαντικό να μπορούμε να τη διακρίνουμε;

Υπάρχουν, παιδιά που ανήκουν στους λεγόμενους ενεργητικούς τύπους πράγμα συνήθως φανερό ακόμα και από την εποχή που ήταν μωρά.  Ανταποκρίνονται γρήγορα στα ερεθίσματα, αγαπούν την κίνηση, το παιχνίδι τους είναι συνήθως ζωηρό και ενεργητικό,  ενώ μόνο περιστασιακά προτιμούν τις ήσυχες δραστηριότητες όπως για παράδειγμα να καθίσουν να ζωγραφίσουν. Όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά των ζωηρών παιδιών. 

ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ

Υπάρχουν όμως παιδιά που προβληματίζουν με τη συμπεριφορά τους επειδή:

  • δυσκολεύονται να κάτσουν ακίνητα ή σ’ ένα σημείο για λίγη ώρα όταν πρέπει.
  • δυσκολεύονται να ηρεμήσουν ή να καθίσουν ήσυχα και να περιμένουν τη σειρά τους σε ομαδικά παιγνίδια.
  • χρειάζονται λιγότερο ύπνο ή δυσκολεύονται να κοιμηθούν.
  • δυσκολεύονται να δεχτούν όρια και συχνά διακόπτουν ή διασπούν τα άλλα παιδιά ή τους χαλούν τα παιγνίδια τους.
  • διακρίνονται από έντονο παρορμητισμό ,δηλαδή κατά κανόνα δίνουν απάντηση πριν προλάβουν να ακούσουν όλη την ερώτηση.
  • παρουσιάζουν δυσκολία συγκέντρωσης, δηλαδή συχνά αφήνουν ατελείωτη μια δραστηριότητα για να ασχοληθούν με κάτι άλλο και δυσκολεύονται να ακολουθήσουν οδηγίες.

 

Σε αυτές τις περιπτώσεις οι γονείς συνήθως παραπονιούνται γιατί το παιδί τους εξαντλεί,  τους φτάνει στα όρια τους ή αναγκάζονται να το κυνηγούν συνέχεια από πίσω. Οι συμπεριφορές αυτές μπορεί να συνδέονται με υπερκινητικότητα  που είναι μια παθολογική κατάσταση που απαιτεί ειδική μεταχείριση του παιδιού από τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς. Μπορεί όμως να αφορούν τα  ακραία όρια μιας φυσιολογικής συμπεριφοράς ιδιαίτερα όταν μιλάμε για παιδιά μικρής ηλικίας δηλαδή κάτω των 5.   Ο κατάλληλος για να διακρίνει τη διαφορά είναι ο ειδικός –συνήθως παιδονευρολόγος ή αναπτυξιολόγος ή ειδικός σε θέματα μαθησιακών δυσκολιών και κατά κανόνα η διάγνωση γίνεται όταν το παιδί είναι πάνω από τεσσάρων ετών.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗΡΟ

Αν το παιδί σας είναι ζωηρό θα πρέπει να φροντίσετε να εκτονώνετε την ενεργητικότητα του κι όχι να την καταπιέζετε με διαρκούς περιορισμούς.

Φροντίσετε ώστε κατά τη διάρκεια της ημέρας να υπάρχει σωστή εξισορρόπηση μεταξύ ερεθισμάτων και ήρεμης  απασχόλησης.

Να εξασφαλίζετε δηλαδή στο παιδί αρκετές φορές μέσα στη μέρα περιόδους κινητικής εκτόνωσης π.χ. παιχνίδι με την μπάλα τις οποίες θα πρέπει να διαδέχονται δραστηριότητες που ενθαρρύνουν τη συγκέντρωση όπως διάβασμα βιβλίων, ζωγραφική, επιτραπέζια, παιχνίδια σκέψης.

Ξέρετε ότι:

Τα αγόρια με υπερκινητικότητα είναι 4-6  φορές περισσότερα

από τα κορίτσια;